Print Friendly, PDF & Email

Hoe zorg je ervoor dat je dag niet wordt verpest door iemand die je een opgestoken middelvinger geeft?

The way you do something is the way you do everything.

Elke woensdagmiddag breng ik mijn dochter met de wagen naar haar gitaarles in de stad (Gent).
Zo ook gisteren.
Op weg daarheen moet ik een verkeersmanoeuvre maken waarbij ik uiterst rechts invoeg en over ongeveer 150 meter maar liefst vier rijstroken moet overrijden om vervolgens uiterst links voor te sorteren om de ring op te gaan.

Uiteraard schatte ik, zoals altijd, eerst de verkeerssituatie zo goed mogelijk in, vooraleer dit altijd spannende manoeuvre in te zetten.  Alles verliep vlot, tot ik, invoegend op het uiterst linkse rijvak, bijna geramd werd door een grote zwarte auto die in volle vaart achter mij kwam aangereden.  De chauffeur van de wagen, heette mij niet bepaald welkom in de rij die sowieso stond aan te schuiven aan de verkeerslichten.

Hij ging ostentatief op de rem staan, claxonneerde alsof zijn leven ervan af hing, ging met heftige gebaren tekeer en gaf mij tot slot een welgemeende opgestoken middelvinger.

Al voelde ik gevoelens van onrechtvaardigheid en woede in mij opkomen, ik besloot om mindful met de situatie om te gaan.
Ik heb me daar al wat in kunnen oefenen.  Als je vrouw bent, blond en met een kleine wagen rijdt, krijg je nl. geregeld die kans 😉

Wat ik dan altijd doe is: ik verzin een verhaal.  Zo vertelde ik gisteren aan mijn dochter hoe erg ik het vond voor die man die waarschijnlijk ’s ochtends een lastig gesprek had gehad met zijn vrouw die hem vertelde dat ze het eigenlijk niet meer zag zitten met hem.  Vervolgens moest hij zijn drie kinderen naar school brengen.  Door het gesprek, kwamen ze te laat op school aan en toen bleek een van de drie ook nog zijn boterhammen vergeten te zijn.  Op weg naar zijn werk bedacht hij hoe hij het in godsnaam in de toekomst zou redden, zonder zijn vrouw en met die drie kinderen.  Eenmaal op zijn werk gearriveerd, kreeg hij op zijn donder door zijn baas die hem vroeg waarom hij in godsnaam zolang had gezeten.

Ik weet het, dit is een volslagen verzonnen verhaal, maar het gevolg was wel: ik kreeg mededogen met die man.

Ik werd helemaal rustig en begripvol. Doordat ik al wat ben geoefend gaat dat verhaal verzinnen zeer snel.  Ik had zelfs nog de gelegenheid om mijn gevoel nog even aan de man in kwestie over te maken bij wijze van glimlach en zwaai in mijn spiegel.

Wat dat met deze man heeft gedaan weet ik natuurlijk niet en dat is zijn keuze.  In het beste geval heeft dat ook zijn stemming wat gunstiger gemaakt.  Maar mijn dag werd tenminste niet verknald.

Stel je voor dat ik dat dat verhaal niet had verzonnen, dan was ik vast terecht gekomen in een cascade van vervelende situaties waardoor ik dan misschien nors zou zijn gaan reageren op mijn medemensen en misschien slecht gezind geworden op mijn dochter.

Ik heb geleerd om mij af te vragen: “Hoeveel dagen heb ik hier nog?”  Geen idee!
Dan ga ik toch niet een van mijn kostbare dagen laten verpesten door iemand die mij een middelvinger geeft?

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties